Keith Musto arriveerde in Tokio als een bizarre keuze
voor het Britse zeilteam van de Olympische Spelen van 1964. Hij was aanzienlijk
te licht en te klein voor de zware Flying Dutchman-boot waarin hij deelnam.
Keith en zijn teamgenoot, Tony Morgan, kwamen al snel tot de conclusie dat hun
enige mogelijkheid om goud te veroveren was om fitter te zijn dan hun
tegenstanders. Daarom deden ze het onmogelijke. Dagelijkse training, inclusief
Kerstmis, vond plaats. De mede-deelnemers beschouwden hun training als onsportief,
maar er kwam een nieuwe soort zeilers op de markt. Het waren sporters.

Keith Musto komt terug op de woorden: "Jaarlijks
zeilden we in Guernsey-truien en oude flanellen broeken." Je werd vochtig
en je nam het aan. We waren ons ervan bewust dat dit een probleem was dat
opgelost ging worden.

Nadat hij de zeilwereld had overgenomen en zilver had
gewonnen in Tokio (en goud op 'nanoseconden' had gemist), begon hij met het
vervaardigen van innovatieve technische zeilkleding.

 Een verouderde hut van een krijgsgevangene uit de Tweede
Wereldoorlog in Essex markeerde het begin van alles. Keith startte met zeilen
bij Edward Hyde, onder de naam Musto & Hyde Sails. Keith richtte zijn
aandacht al snel op het vervaardigen van technische zeilkleding. Al snel leerde
hij zichzelf alle fundamenten van het vervaardigen van kleding en betaalde hij
zijn vrouw dagelijks met een Mars-reep om machinaal te werken en al het typen
uit te voeren.

In 1980 nam Keith afscheid van Musto & Hyde. Zijn
team ontwikkelde zich al snel tot de technische producent en groothandel van de
beste zeiluitrusting die beschikbaar was. Het was gespecialiseerde kleding die
door de meest gerenommeerde zeilers ter wereld werd gedragen en aanbevolen.
Musto kwam ter wereld.